Rostini aytsam, bu AQSH terma jamoasining chiqishi haqida oʻqigan eng toʻgʻri taʼriflardan biri. Ular hamma darsni oʻqib kelishdi, testlarni aʼlo darajada yozishdi, lekin asosiy imtihonda yiqilishdi. Bu yerda gap faqat magʻlubiyatda emas, balki magʻlubiyatning qanday kechganida.
Pochettino qoʻl ostidagi jamoa guruh bosqichida oʻzining eng kuchli tomonlarini koʻrsatdi. Ammo pley-offdagi raqib boshqa daraja edi. Keling, raqamlarga qaraymiz: guruhda 3 ta oʻyinda 5 ta gol urilgan, faqat 2 ta oʻtkazib yuborilgan. Bu koʻrsatkichlar yaxshi, lekin pley-offdagi 2 ta oʻyinda 3 ta gol oʻtkazib yuborishdi va faqat bitta gol urishdi.
Statistika shuni koʻrsatadiki, jamoa kuchsiz raqiblarga qarshi oʻz oʻyinini yuklay oladi, lekin kuchli raqib bosim oʻtkaza boshlaganda, reja buziladi. Bu Pochettinoning oʻziga ham tegishli. Uning taktik oʻzgarishlari kechikdi, almashtirishlar esa oʻyin oqimini oʻzgartira olmadi.
Guruh bosqichida jamoa 68% toʻp bilan oʻynash koʻrsatkichiga ega edi. Bu juda yuqori raqam, lekin pley-offda bu koʻrsatkich 51% ga tushib ketdi. Qiziq, nega? Chunki raqib oʻz oʻyinini yuklay boshladi va AQSH oʻyinchilari bunday bosimga tayyor emas edi.
Yana bir muammo: hujumdagi sustlik. Guruhda jamoa har oʻyinda oʻrtacha 14 ta zarba bergan boʻlsa, pley-offda bu koʻrsatkich 7 taga tushdi. Ikki baravar kamayish jiddiy signal. Pochettino bu muammoni hal qila olmadi, chunki uning zaxira oʻrindigʻidagi variantlari cheklangan edi.
Eng achinarli tomoni shundaki, jamoa oʻzining eng yaxshi oʻyinchilariga suyanishda davom etdi, lekin ularning formasi pasaygan edi. Masalan, asosiy hujumchi guruh bosqichida 3 ta gol urgan boʻlsa, pley-offda bitta ham gol ura olmadi. Bu shunchaki omadsizlik emas, bu tahlil qilinmagan raqib taktikasi edi.
Pochettino tajribali mutaxassis, buni inkor etib boʻlmaydi. Uning qurgan oʻyin modeli zamonaviy futbol talablariga javob beradi. Lekin jahon chempionati darajasidagi turnirda har bir qaror hal qiluvchi boʻladi. Uning pley-offdagi taktik oʻzgarishlari juda konservativ edi.
Jamoaning yosh oʻyinchilariga yetarlicha ishonch bildirilmadi. Zaxira oʻrindigʻida 3 ta yosh futbolchi bor edi, ularning umumiy oʻyin vaqti 45 daqiqani tashkil etdi. Bu juda kam. Aynan shu yosh oʻyinchilar oʻyinni oʻzgartira oladigan energiyaga ega edi, lekin ularga imkoniyat berilmadi.
Rostini aytsam, Pochettinoning oʻzi ham bu turnirda oʻzining eng yaxshi variantini koʻrsata olmadi. Uning oʻyin rejasi guruh bosqichida ishladi, chunki raqiblar zaif edi. Ammo pley-offda u raqibning kuchli tomonlariga moslasha olmadi. Bu uning uchun ham, jamoa uchun ham oʻrganish darsi boʻldi.
Agar siz AQSH terma jamoasining kelajagiga umid bilan qarasangiz, bu turnir umidsizlikka sabab boʻlmasligi kerak. Jamoada yaxshi avlod oʻsib kelmoqda, ularning 5 nafari 23 yoshgacha boʻlgan oʻyinchilar. Bu kelajak uchun poydevor.
Lekin kamchiliklarni ham tan olish kerak. Jamoa hali ham kuchli raqiblarga qarshi oʻz oʻyinini topa olmayapti. Pochettino esa taktik moslashuvchanlikda muammoga duch kelmoqda. Bu ikkala muammo ham hal qilinishi mumkin, lekin vaqt kerak.
Shaxsiy kuzatishim shuni koʻrsatadiki, bu jamoa oʻz imkoniyatlarini toʻliq ishlatmadi. Ular yarim finalga chiqish imkoniyatiga ega edi, lekin oʻz xatolari tufayli erta yoʻl oldi. Keyingi yirik turnirda bu xatolarni takrorlamaslik uchun Pochettino oʻz uslubini qayta koʻrib chiqishi shart.
Xulosa oʻrniga, futbol muxlislari uchun bitta maslahat: bu jamoani kuzatishda davom eting. Ularning oʻsish jarayoni qiziqarli boʻladi. Agar siz sport prognozlariga qiziqsangiz va kelajakdagi oʻyinlarga pul tikmoqchi boʻlsangiz, jamoaning formasi va raqibini hisobga olishni unutmang. Ishonchli bukmekerlik saytida hisob ochish uchun ushbu havolaga oʻting.